منطقه امن ما

منطقه امن ما

منطقه ی امن ما

برخی معتقدند که استرس چیز خوبی نیست و از آن باید اجتناب کرد. اما می توان گفت که استرس مانند زنگ هشدار عمل می کند. زمانی که ما کاری یا رفتاری جدیدی را می‌خواهیم انجام دهیم که جزو عادات ما نیست استرس می­گیریم. زیرا آن کار در منطقه امن ما قرار ندارد. این استرس به ما می‌گوید که در شرایط جدید و تجربه جدید قرار داریم. مقدار کمی استرس بسیار موثر و مفید است. به ما کمک می­کند تا متمرکز شویم. کارآیی و توانایی ما افزایش می­یابد. سبب می‌شود که ما با آمادگی به استقبال آن تجربه برویم.

منطقه امن چیست؟

منطقه امن تنها محدوده ی فیزیکی و جغرافیایی نیست. محدوده ای از روابط و رفتارهای ماست که ما در آن احساس آرامش داریم. هر جایی که کمترین استرس، مصرف انرژی و کمترین فشار را داشته باشیم جزو منطقه ی ما محسوب می شود. هر کاری می تواند در این مفهوم بگنجد از پخت و پز و شستشوی ظروف گرفته تا ارتباطات کاری یا تماشای تلویزیون یا فعالیت های اجتماعی. به طور خلاصه هر وضعیتی که راحت ترین حالت ممکن را داشته باشیم، نشان دهنده منطقه امن ماست.

 

خروج از منطقه امن

چرا شناخت منطقه امن مهم است؟

منطقه امن ما نشان دهنده ی رفتار، اعمال و شخصیت ما است. بسیاری از کارهایی که ما در منطقه ی امن خود انجام می‌دهیم جزوه عادات ما است. بنابر این مانند عادات، بر روابط و عملکرد ما اثر می گذارد. به طور مثال حمید برای حضور در مکانهای شلوغ احساس استرس می کنند. اگر او برای فرار از این استرس به مناطق شلوغ نرود در منطقه امن خود مانده است. ممکن است احساس راحتی کند اما فرصت ارتباط اجتماعی، پیشرفت، درآمد بیشتر و … را از دست می دهد.

 به طور کلی افراد سه نوع عکس العمل در برابر اتفاقات و کارهایی که خارج از منطقه امن آنها است نشان می­دهند:

  1. برای فرار از استرس از آن کار اجتناب می‌کنند. این بدترین عکس العمل است. اجتناب کردن سبب می شود که منطقه امن ما کوچکتر و کوچکتر شود. خلاقیت، موفقیت و نوآوری نیز به مراتب کمتر و کمتر می‌شود.
  2. به طور افراطی خود را به چالش می کشند.
  3. کسانی هستند که آهسته آهسته منطقه امن خود را گسترش می دهند. آنها استرس‌های کوچک را می پذیرند. این استرس‌های کوچک بعد از چند بار تکرار به صورت عادت در می­آیند و جزو منطقه امن حساب می شوند.

وقتی ما پا را از منطقه امن خود بیرون می گذاریم و استرس‌های کوچک را می پذیریم آماده یادگیری و دریافت موفقیت های جدید هستیم. همه اینها به ما احساس اطمینان و آرامش می­دهد. اما اگر استرس ها بیش از حد تحمل ما باشند سبب ترس و وحشت بسیار می­شود. کارایی و قدرت خلاقیت ما نیز به شدت کاسته خواهد شد.

 

گسترش منطقه امن

چگونه می توانیم منطقه امن یا منطقه آسایش خود را گسترش دهیم؟

وقتی ما استرس می گیریم ممکن است که با شک و تردید به قضیه نگاه کنیم. البته ممکن است شک و تردید ما سبب نگرانی و استرس شود. شک و تردید سبب می شود احساسات منفی و پیش‌بینی‌های بد به ذهن ما برسد و نگاه منطقی نداشته باشیم. آگاهی از این مطلب که استرس آگاهی دهنده است به ما کمک می کنند بهتر فکر کنیم.

 پذیرش استرس، انجام و آشنایی با موقعیت ها و چیزهای تازه سبب می شود که به سطح بالاتری از انرژی برسیم. باعث رشد شخصی و شخصیتی ما خواهد شد. امتحان کردن موقعیت های جدید، ارتباطات جدید، ایجاد دوستی های جدید، قراردادها و معاملات جدید شرایط رشد و پیشرفت را در مقابل ما قرار می­دهد. تجربه­ی جدیدی کسب می­کنیم. این سبب پیشرفت ما می شود.

منطقه امن ما در واقع منطقه قدرت ما است. هرگاه این منطقه را گسترش دهیم، قدرت ما گسترش می­یابد. کارها را با اعتماد به نفس انجام می دهیم. بر امور تسلط داریم. پذیرش استرس‌ها و چالش‌های قابل تحمل، سبب می‌شود که قدرت و تسلط ما نیز در امور بیشتری گسترش یابد. بعد از گذشتن از استرس و موفقیت، انگیزه ما افزایش می­یابد و می­توانیم موفقیت‌های بیشتری را دنبال کنیم.

منطقه امن چه جاهایی خوب نیست؟

اگر منطقه‌­ امن ما بسیار محدود باشد، خود را محدود کرده ایم. و نیز زمانی که از انجام و امتحان چیزهای جدید اجتناب کنیم این منطقه امن برای ما خوب نیست. در چنین شرایطی نه تنها در جا نمی­زنیم بلکه روز به روز عقب تر از روزهای قبل خود هستیم. ضعیف تر و محدودتر خواهیم شد.

برای گسترش منطقه امن از کجا شروع کنیم؟

گسترش منطقه امن، مانند سایر رفتارها در علوم انسانی قابل تمرین و آموختن است. گام اول این است که منطقه امن خود را بشناسیم. ببینیم که چه رفتارها و کارهایی سبب استرس ما می شود. می توانیم آنها را یادداشت کنیم. و سپس برای غلبه بر آنها اقدام کنیم.

مثلاً اگر از صحبت کردن در جمع وحشت داریم، می‌توانیم از همین فردا شروع کنیم. استرس خود را با آغوش باز بپذیریم. در جمع دوستان، خانواده، اقوام، کلاس و یا هر جایی که فرصتی پیش  آمد صحبت کنیم.

اگر از تنهایی می ترسیم، با اقدام‌های کوچک شروع کنیم. تنهایی بیرون برویم. تنها خرید کنیم. خریدها و کارهای ساده ای انجام دهیم که استرس آن برای ما قابل تحمل باشد. با این کار متوجه می‌شویم که استرس ما بیهوده و پوچ بوده است. سپس احساس قدرت و نشاط می­کنیم. اگر ارتباطات اندکی داریم، سعی کنیم با آدمهای غریبه داخب اتوبوس، تاکسی، مغازه و … وارد صحبت شویم.

همین اقدامات کوچک ظاهرا کوچک، به زودی منطقه امن و قدرت ما را بزرگ و بزرگتر می­کنند. کافیست اراده کنیم و کمی استرس نوش جان کنیم تا طعم شیرین رضایت و آرامش پس از آن را همیشه بچشیم.

اگر می‌خواهید از آخرین و محبوب‌ترین مقالات ما در ایمیل خود مطلع شوید، همین الان ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید

[mailpoet_form id="1"]

تعداد علاقه‌مندانی که تاکنون عضو خبرنامه ما شده‌اند

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *